| تبليغات | X |
لیسار
لیسار یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است.
این شهر با جمعیت ۱۳۰۵ نفر (برآورد ۱۳۸۳خ.) در بخش کرگانرود شهرستان تالش قرار دارد. این شهر بر سر راه ترانزیت تهران - رشت - آستارا قرار داشته و به واسطه قلعه تاریخی صلصال شهرت دارد.
شهر لیسار به دلیل حضور قلعه تاریخی صلصال و به دلیل واقع شدن در میان شالیزارهای برنج و باغهای گیلاس و نزدیکی به دریای خزر، دارای آب و هوای خاص با قابلیت بالای جذب گردشگر است. اجرای یک طرح گردشگری - اقامتی در این منطقه، بخشی از نوار ساحلی دریای خزر واقع در شهر لیسار، قلعه تاریخی صلصال، منطقه ییلاقی سوباتان و روستای قدیمی اگریبوجاق به عنوان طرح جامع ملی گردشگری صلصال لیسار به تصویب دولت رسیدهاست.
شهر لیسار
شهر لیسار در مسیر جاده اصلی هشتبر به آستارا و در حدود 20 کیلو متری شهر هشتبر قرار دارد و از سمت جنوب دهستان جوکندان شروع می شود. برخی از مورخان احتمال میدهند که اسم این شهر برگرفته از نام نریک لیسار پادشاه آشور است. این شهر از سمت جنوب شامل روستاهای: سیا ه کت محله،داوان،قلعه بین،قلعه چین،نومندان،سیدلرمحله،هره دشت جنوبی،اوتارمحله،محمودآباد(مانداوار)،هره دشت شمالی،سوست،حجت محله وتقی پور محله می باشد.
در قسمت جنوبی شهر لیسار تپه ی بزرگی به چشم می خورد کـه دژی تاریخی بر فراز آن استوار است واطراف این تپه تاریخی هره دشت (اکثر تالش ها آن را هردشت می نامند که هر «مه» یعنی دشت پر از مه ) یا هیره دشت که از دوقسمت (هیره) و (دشت) تشکیل شده است و عده ای به لحاظ اینکه هیر در پهلوی میانه به معنای آتش است به دشت آتش معنی کرده اند و اهالی این محل و اطراف آن هم اکنون به کشت برنج اشتغال دارند و اکثر آنها از این طریق امرار معاش می کنند
مناطق دیدنی لیسار
عکس از نئور لیسار
ییلاق سوباتان:
نام ییلاقی در غرب لیسار در شهرستان تالش که ییلاق اهالی جوکندان ، لیسار و قلعه بین است.
در فاصله ۳۲کیلومتری شمالغرب شهر تالش و چندکیلومتری جنوب دریاچه نئور اردبیل قراردارد.این ییلاق روبروی بلندترین اجرگاه تالش ««ریشکاجی یا ریشگاسر»» قرار دارد.
این ییلاق پرجمعیتترین ییلاق دربخش کرگانرود میباشد. فاصله این ییلاق تا شهر هشتپر حدود ۳۲ کیلومتر با جادهای کوهستانی که از دل جنگلهای تالش میگذرد است.این ییلاق دربالای یک طرف دره لیسارواقع است وازاینجا دره لیسارکه جنگلی است منظره زیبائی داردومنظره دیگری که ازاینجا دیده میشود ودر طرف دیگردره لیسار واقع است ییلاق زیباوتاریخی برزبیل است که ییلاق اهالی خطبه سراودوطائفه عشایری تالش بنامان ایشیگ اقاسی واقاجانی میباشدودراین ییلاق معدن مس واثارتاریخی کاروانسرای شاه عباسی وقبرهای ماقبل تاریخ در محلی بنام کندی یا کهنهده ییلاق برزبیل وجود دارد.
اهالی لیسار و در کل اغلب مردم تالش به علت اینکه اکثرشان با شغل کشاورزی وکشت برنج امرار معاش می کنند اوقات فراغت از کار خود را که فصل داشت محصول است برای هفته یا ماهی هم شده برای تفریح،خوش گذرانی واستفاده ازآب وهوای پاک و عالی ییلاق به ییلاقات تالش کوچ می کنند واهالی هر منطقه ای از تالش برای خود ییلاقی بخصوص دارند و ییلاق اهالی لیسار ییلاق سوباتان(شهر سوباتان) است . 
سوباتان دارای جاذبه های گردش گری فراوانی می باشد مانند باتمان بلاق( هر باتمان در رسوم تالش ها برابر با 4 کیلو می باشد – وبلاق هم به معنای چشمه . ودر اصطلاح یعنی چشمه ای که دارای آب فراوان وفوران کننده باشد و قدمای لیسار می گویند این نام گذاری به این دلیل بوده که این چشمه در بدو و اوایل که خود به خود ایجاد شده سنگهای بزرگی را به علت فشار زیاد آب به بیرون پرتاب می کرد که در اصطلاح عامیانه سنگ های باتمانی می گفتند)
باتمان بلاق در تمام فصول سال دارای آب است واین آب خود جوش دارای خواص معدنی می باشد ودر اصل نوعی آب معدنی است و اطراف این چشمه جای مناسبی برای اتراق و استراحتگاه مناسبی است .
قلعه لیسار
همه ساله در اواسط تابستان در منطقه ییلاقی سوباتان لیسار برای گذران اوغات فراغت مسابقاتی با همکاری شهرداری و شورای شهر لیسار برگزار می شود وبه نفرات برتر این مسابقات از طرف شهرداری و شورای شهر جوایزی اهدا می شود.وسیل عظیمی از مردم لیسار وحتی مناطق هم جوار و سایر مناطق از این مسابقات استقبال می کنند.
از جمله بازی هایی که اجرا می شود:مسابقه اسب سواری،کشتی محلی و غیش بازی(بازی با کمربند) می باشد.
غیش بازی: نحوه اجرای این بازی بدین صورت است که دو تیم معمولا 5 یا 6 نفری در مقابل هم به رقابت می پردازند بدین صورت که یکی از تیم ها در زمینی که به صورت مدور خط کشی شده در مقابل تیمی که بیرون زمین هستند به رقابت می پردازند.در کنار پای هر یک از افراد تیم داخل زمین کمربندهایی به طرف مرکز زمین دایره پهن می شود وافراد تیم داخل زمین مامور محافظت از آنها می باشند واین افراد اجازه ندارند پای خود را روی کمر بند ها بگذازند و افراد تیم مقابل نیز به دنبال شکار کمربندها می باشند.هر یک از افراد تیم داخل زمین چنانچه با یکی از پاهایش در صورتی که پای دیگرش داخل زمین باشد با پای هر یک از اعضای تیم مقابل بتواند بزند تیم مقابل می بازد و باید جایش را با رقیب خود عوض کند و به داخل زمین بیاید.چنانچه تیم خارج از زمین بتواند هر یک از افراد تیم رقیب را بصورتی که شکار افراد رقیب نشود به بیرون از زمین بکشد آن فرد از دور مسابقه حذف میشود و در عوض در صورتی که افراد تیم خارج از زمین بصورتی که شکار افراد تیم رقیب نشوند کمر بند ی یا هر چند تا یا همه کمربند ها را بردارند می توانند افراد تیم رقیب را با این کمربند ها بزنند و مجاز به زدن افراد از ران به پایین می باشند وتا زمانیکه تیم مقابل نتواند پای فردی از تیم خارج از زمین را بزند به زدن افراد رقیب ادامه دهند.
که این مسابقه دارای هیجان زیاد می باشدطرح پارک جنگلی شهرداری لیسار
شهرداری لیسار به تازگی تصمیم به احــداث یک پارک جنگلی به مساحت 15 هکتار در سیاه کت محله گرفته. این زمین در ورودی سیاه کت ( ازسمت لیسار به هشتپر) و انتهای داوان درزمینی مسطح که دارای طبیعت بسیار زیبا و همچنین مکانی مناسب برای تفریح وتفرج می باشد است.
این زمین ها در سالیان نه چندان دور جنگل های بسیار انبوه وپر از درختانی تنومند و با قدمت زیاد بودند به طوری که ورود به جنگل های این منطقه برای افراد نا آشنا بسیار دشوار بوده و 50 دهه قبل از این تقریباً بیش از 20 سال قبل از انقلاب این زمین ها توسط اهالی محل کم کم به صورت آباد درآمده و اوایل این اهالی درزمین های مذکور با کشت گندم نیازهای خود را تامین می کردند و کم کم با گسترش نیازهای مردم مانند نیاز به غذا و درآمد رفته رفته کشت گندم جای خود را به کشت برنج و سایر محصولاتی که نیاز آنها بود داد و این روند تا آغاز انقلاب ادامه داشته که هنوز هم مرزبندی ها و چاه های آب به جا مانده در این زمین ها بیانگر این مطلب می باشد.
وقبل ازانقلاب جاده ای (که اکنون جاده بین المللی می باشد، که تنها جاده تالش به آستارا است) که توسط روسها احداث شد هشتپر به آستارا را نیز پوشش می داد از این زمین ها رد می شد این زمین ها رو از وسط دو قسمت کرد.قسمتی درغربی و دردامنه های کوه و بقیه در قسمت شرقی جاده قرار گرفت با وجود این زمین ها هنوز در اختیارمردم بود و مردم به کشاورزی مشغول بودند و چون از همان ابتدا اهالی منازل مسکونی خود را در دامنه کوه ودر قسمت فوقانی بنا کرده بودند منازل در نیمه غربی زمین ماندد.
بعد از انقلاب زمین ها به تصرف اداره منابع طبیعی درآمد و دلیل اداره مذکور این بود که دراین زمین ها کسی سکونت ندارد و همچنین هیچکس سندی محکمه پذیر برای ارائه ندارد و اگر هم وجود داشته اکنون از بین رفته.
این زمین ها اکنون برای احداث پارک جنگلی به شهرداری لیسار واگذار شده و کلنگ زنی احداث پارک توسط نماینده شهرستان آقای محمد یاری و نماینده استاندار صورت گرفت و تاکنون عملیات پاک سازی در حال انجام می باشد و حدود %5 این عملیات اجرا شده است.